‘Manifest’

OOR
Ruut van Andel (voorheen The Fondletones) is gek van de jaren zestig, pure pop, psychedelica, meerstemmige zang en de groepen Love en The Monkees. Van Andel is ook een beetje gek én hij moet zich behelpen met beperkte middelen. Hoewel het niveau op Manifest nog te sterk wisselt, de met beperkte stembanden gezegende man barst wel van de prima ideeën of heeft anders wel ergens een los citaat uit een nummer van The Byrds, The Beach Boys, The Kinks of de gitaar van Dick Dale voorhanden. Tevens is hij creatief met kurk, kokosnoten, castagnetten, boterhamzakjes en badeendjes. Tekstueel is het al even boeiend: zoek de failliete timmerman die een beweging opricht om de Messias te vereren en de Turkse astronaut die besluit een spaceshuttle te stelen. Ruut van Andel is de Brian Wilson van Langeweg. Heel moeilijk is dat natuurlijk niet, in een gehucht met 258 huizen. Toch is zijn volgende project een conceptplaat à la Smile. Benieuwd wat dat gaat opleveren. Geef die man een zak geld, een peperdure studio en een pak strijkers en je zou eens moeten horen...
Willem Jongeneelen – november 2006


POBsessie
Multi-instrumentalist en songsmid Ruut van Andel opereerde tot voor kort onder de naam The Fondletones. Tegenwoordig dienen we hem aan te spreken als Lawaii. Die naamswijziging gaat niet gepaard met een radicale metamorfose op muzikaal gebied. Nog steeds is Van Andel licht geobsedeerd door de late jaren zestig, speelt hij alle instrumenten zelf en zijn de liedjes opgesierd met spitsvondige arrangementen. Die beproefde combinatie van elementen heeft nog nooit zo volwassen geklonken als op Manifest. De elf composities, verdeeld over twee cd’s gestoken in een prachtige klaphoes, zijn avontuurlijk, gedurfd en origineel, op het dwarse af, maar nergens ontoegankelijk. Elitair is het natuurlijk wel, maar daar staat een verfrissende dosis gezonde naïviteit tegenover. Van Andel mag dan nergens het niveau van Love, The Kinks of The Hollies benaderen, hij gebruikt zijn stijlcitaten op een smaakvolle manier: namelijk als aanvulling op een volstrekt eigen stijl. En die stijl is ietwat excentriek. De Engelsen hebben er een mooi woord voor: quirky. Daar moet je dus wel van houden. Ook Van Andels dunne, nasale ietwat onvast stem zal niet iedereen direct aanspreken. Maar liefhebbers van het genre, voor zover je van een genre kunt spreken, hebben er mogelijk een favoriet plaatje bij. Toch zijn er ook minpunten. De overdaad aan speelse arrangementen lijkt soms een mascerende functie te hebben: niet alle composities zijn even sterk. Ook krijg je als luisteraar het gevoel in een muzikaal doolhof rond te lopen. De ratjetoe aan stijlen maakt de plaat spannend, maar op den duur ook vermoeiend. Maar het moet gezegd, als Van Andel zijn experimenteerdrift in goede banen weet te leiden (zoals in Swiss Air of de fabuleuze opener Captain Yildiz) zit je als luisteraar aan de speaker gekluisterd.
Stefan ’t Hooft – december 2005


Live XS
Ruut van Andel levert onder de naam Lawaii een heel bijzonder soloproject af. Het hoesje is een lust voor het oog (twee mini-lp hoesjes) en is prachtig vorm gegeven. Muzikaal strelen de nummers ook de oortjes. Op Manifest hoor je alleen analoge instrumenten. Elf songs met veel afwisseling, psychedelische gekte, obscure orgeltjes, zweverige zang. Maar ook tegendraadse basloopjes, rammelende boterhamzakjes, waterpijp, Spaanse gitaar en kokosnoten komen langs. Teveel en te weird om in een paar zinnen samen te vatten. Je moet het eigenlijk zelf beleven, deze prachtige reis met Lawaii. Je komt ze allemaal tegen, de helden van vroeger; The Byrds, The Kinks, The Beach Boys en Ennio Morricone, maar dan met een Ruut van Andel-sausje er overheen.
- ?
+ Een briljante creatieve plaat.
Haika Nanninga – november 2006


‘Fancy Fair / Jesus and the Petergang’ single

POBsessie
Ruut van Andel is de man achter The Fondletones en bracht onder die naam enkele bijzondere, eclectische cd’s uit die bol staan van geniale gekte en een duizelingwekkend palet aan stijlen. Nu is er deze e.p. onder de naam Lawaii. Waarom weet ik niet, want verder is er weinig veranderd. De twee nummers op deze cd staan mijlenver uit elkaar qua stijl, de arrangementen zijn spitsvondig en origineel en tekstueel worden er ongebruikelijke thema’s aangeroerd. Als vanouds, dus. Fancy Fair is wellicht een van de meest rootsy momenten uit de Van Andel-discografie: zeker in het begin denk je dat de man de country heeft omarmd, maar 30 seconden later is dat beeld alweer achterhaald en heeft het nummer meer weg van The Kinks ten tijde van The Village Green Preservation Society. Jesus & The Peter Gang ligt in een heel ander straatje: namelijk vuige, psychedelische sixties-punk compleet met gierende hammonds en smerige gitaren. Heerlijk! En dan te bedenken dat de goede man alles zelf speelt… Een punt van kritiek: de zang had wel wat prominenter in de mix mogen staan. Toegegeven, Van Andel heeft een aparte stem, je moet er van houden, maar dat is nog geen reden hem te verbergen.
Stefan ’t Hooft – september 2004


‘A Lawaiian Sunday Morning’

POBsessie
Ruut van Andel vormt in zijn eentje Lawaii. Ergens in een hok in Wernhout heeft hij deze cd opgenomen. En geloof me, die slimmerchicks achter de mengtafel hebben de tijd van hun leven gehad. Terecht? Zeker weten! Wat een lekker plaatje is dit. Ruut maakt intieme lo-fi met een ontwapenend hoog lulligheidsgehalte. Heerlijk! Lang niet iedereen komt er mee weg, Lawaii wel. Tel hierbij op dat het geheel doorspekt is met humor en je hebt en product dat je van voor naar achter kan draaien, en weer terug, zonder je ook maar een minuut te vervelen. In een aantal nummers komt een jengelend orgeltje voorbij wat de afwisseling alleen maar ten goede komt. Prijsnummer is het vijfde Laundr-O-Mat dat je zelf mag inspelen. Alleen de wasmachine die op de achtergrond meedraait is op de schijf te horen. De teksten van Ruut zitten vol spitsvondigheden. Een voorbeeld hiervan is nummer drie, Tub. Opgenomen in de badkamer met een rubber eendje in de kuip, het kan werkelijk niet meer mis. Omdat de opnametijd blijkbaar nog niet voorbij was knalde de band(?) ook nog een kerstnummer op de band. Beetje laat deze bespreking, maar volgend jaar weer een kans zullen we maar zeggen. Misschien krijg je ‘m er wel bij als je het plaatje koopt, zou het maar doen! Zou dit ook live te spelen zijn? Ik sta in ieder geval vooraan.
Leon Weterings – maart 2003


Keuringsdienst van Waren / DutchDemos.nl
Over het algemeen behoren conceptplaten en rock opera’s niet tot de meest geslaagde projecten uit de pophistorie: hoogdravende bombast en pretentieuze interessantdoenerij, en meer niet. Dat door een wat luchtiger aanpak het genre op succesvolle wijze nieuw leven in kan worden geblazen bewijst de Bredase singer/songwriter/alleskunner Ruut van Andel met zijn nieuwste Lawaii-plaat. Het verhaal van “A Lawaiian Sunday Morning” mag dan flinterdun zijn (zoek niet naar een dubbele bodem – die is er niet), de muziek is op zijn zachtst gezegd imposant. Om maar weer eens een rare vergelijking te maken: als Sgt. Pepper door Wreckless Eric gemaakt was, met een productie van Joe Meek, dan had er zoiets uit kunnen komen als dit. Veel muzikale gekte, talloze verwijzingen naar de sixtiespop van bands als The Kinks, The Association en The Beatles (vooral the White Album), fascinerende geluidsexperimenten, maar – laten we dat vooral niet vergeten – ijzersterke liedjes. De plaat is met z’n 22,5 minuten wat aan de korte kant, maar in de 9 nummers gebeurt zo ongelofelijk veel, dat een gebruikelijke cd-duur van 45 minuten ongetwijfeld een overkill had opgeleverd. Ruut heeft lak aan conventies en de ongeschreven regels van de popmuziek, en dat siert hem. Het gekke is ook dat de cd met al z’n vreemde wendingen en onverwachte bokkesprongen nergens geforceerd aan doet. Het heeft zo moeten zijn. Hoogtepunten zijn er genoeg, maar “Yesterday’s Dishes” en “The Convenant on Weekend Rest” spannen de spreekwoordelijke kroon. Originele, sterk uitgevoerde pareltjes (vermoedelijk voor de zwijnen, maar goed) die laten horen dat er echt nog wel iets spannends gebeurt in de Nederlandse popmuziek.
Stefan ’t Hooft – april 2003


© Lawaii 2009